| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
بس کن! در این هوای پریشان، نفس نکش!
در کوچه های این شب ویران، نفس نکش! ققنوس من! بهار تو مرده است، یخ زده است دیگر به احترام کلاغان، نفس نکش! من در خودم به حالت اغما رسیده ام ای روح پاره پاره بی جان، نفس نکش! من مرده ام و جسم مرا باد می برد در این زمین بی سر وسامان، نفس نکش! ققنوس من! که مرگ مرا جار می زنی در فصل بی خیالی انسان، نفس نکش! وقتی دلت شکسته تر از حال پنجره است فرزند خوب حضرت باران! نفس نکش! |
||
|
|
|
|
|
دیروز یک شعر گفتم. در همان حالتی اتفاق افتاد که چند سال پیش هنگام سرودن دچارش می شدم. امیدوار شدم که خلاقیتم در زمینه شعر سنتی نخشکیده است. این مختصر تقدیم همسر عزیزم که باغ خزان زده شعرم را امید روییدنی اگر هست از اوست. تیری که از کمانه چشمت رها شده است بیراه می رود و چنین با ادا شده است این تیر آخرعاقبتش می رسد به من قلبم به احترام ورودش به پا شده است |
||
|
|
درباره |
|
1- برتراند راسل می گوید روشنفکر کسی است که در چیزهایی که به او مربوط نمی شود دخالت می کند. 2- من اما فکر می کنم در زندگی چیزی نیست که در آن نباید دخالت کرد. 3- من روشنفکر نیستم اما سعی می کنم در همه چیز دخالت کنم و آنقدر فکر کنم و بیاموزم تا بهتر از اینی شوم که هستم. جواد ماهر |
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||