ترجمان(= دیلماج= الترجمان= translator)

شبیه خوانی

maher123 — Mon, 21 Dec 2009 20:52:18 GMT

این روزها، شبیه خوانی مهمترین دغدغه ی من است. تنها آیینی که درمحرم امسال دگرگونم ساخته است. بخت بسیار با من یار بود که در مراجعه به کتابخانه، کتاب ارجمند "تعزیه و تعزیه خوانی"، "تالیف صادق همایونی" را یافتم. کتابی که احتمالا در دهه چهل تالیف( کتاب تاریخ ندارد) و بوسیله ی انتشارات جشن هنر چاپ شده است.

متاسفانه همزمان با نابودی خود تعزیه خوانی، کتابهای با این موضوع هم رو به زوال گذارده اند. اما من از شبیه و تعزیه نمی گذرم. نیستید سر کلاسهای من که ببینید چگونه هنر تعزیه دانش آموزان را به همراهی با قدیس بزرگ تاریخ حسین بن علی"ع" کشانده است. نیستید که ببینید هیچ چیز اعم از سخنرانی و مداحی و... در بازسازی زندگی یک قدیس و یارانش، همچون تعزیه کارگر نمی افتد.

امشب در تنهایی متن تعزیه ی عباس و امام را از روی همین کتابی که گفتم خواندم و پس از مدتها اشک ریختم. کاش تعزیه از بین نرفته بود. کاش تعزیه خوانها، عباس خوانها، امام خوانها و حتی اشقیا خوانها فراموش نشده بودند. کاش!

صفحه 149:

عباس: "در حالیکه به طشت آبی که وسط است( طشت در تعزیه کنایه از فرات است) دست می یازد"

نوشی تو آب، تشنه شه دین، رضا مباش

خوش نوکری و لیک، چنین بی وفا مباش

گر دوستی، چو خاک ره دوست خاک شو

آبی بزن بر آتش او، یا هلاک شو

صفحه ی 151:

عباس:

بود مطلب اولم این بدان

بود تا که بر پیکرخسته جان

مرا زنده ای شاه انجم سپاه

مبر ای برادر سوی خیمه گاه

که دارم خجالت برون از حساب

ز روی سکینه من از بهر آب

این شبیه در بسیاری جاها مرا به یاد شکوه شاهنامه می اندازد.

ما بدون روحوضی و نقالی و شبیه خوانی و شاهنامه خوانی می میریم. از من گفتن بود!

جنگ

maher123 — Thu, 17 Dec 2009 19:03:29 GMT

جنگ بد است. خیلی بد. این را از همین بازیهای رایانه ای می توان فهمید. از جیغ های سربازها وقت تیر خوردن. از خرابی خانه ها و از خیلی چیزهای دیگر.

یا نگذاریم بچه ها بازیهای خشن رایانه ای انجام دهند یا لااقل اخلاق جنگیدن را یادشان دهیم. بگوییم غیر نظامیان را نکشند. با اسیران خوب رفتار کنند. به سمت آدمهای بی دفاع بی جهت آتش نگشایند.

می ترسم اگر بچه ها این چیزها را یاد نگیرند خیلی سنگدل و بی رحم بزرگ شوند.

قیصر در مورد جنگ در کتاب "دستور زبان عشق" صفحه 18چنین سروده است:

طرحی برای صلح(3)

شهیدی که بر خاک می خفت

سر انگشت در خون می زد و می نوشت دو سه حرف بر سنگ:

"به امید پیروزی واقعی

نه در جنگ،

که بر جنگ!"

بازیگری

maher123 — Fri, 11 Dec 2009 17:18:18 GMT

من به بازیگری علاقمندم. خیلی هم علاقمندم. این را در دوره ی شش روزه ی "هنرهای نمایشی" که اخیرا گذراندم فهمیدم. اول یک اعتراف بکنم و آن اینکه جدیدا حس یادگیری من حسابی قوی شده است. یعنی مطالبی که قبلا به سختی می آموختم الان به آسانی می آموزم. نشان به آن نشان که این چند سالی که درکلاسهای مختلف ضمن خدمت شرکت کرده ام همیشه با اشتیاق یکی از سخت کوش های کلاس بوده ام. از جمله است همین دوره ی "هنرهای نمایشی" که از اول تا پایان دوره کناردست استاد روی صحنه بودم و استاد همه ی نظریه های کارگردانی و بازیگری را روی من آزمایش کرد.

نبودید ببینید روز آخر کلاس یک تکه بداهه از خودم اجرا کردم دیدنی. از این جهت که چنین اشتیاق به بازیگری را نخستین بار در خودم تجربه کردم.

الان که فکر می کنم می بینم نیست من آدمی هستم که یک سبک خاص برای زندگی برگزیده ام. یعنی تصمیم گرفته ام ظلم نکنم و آدم خوبی باشم. با همه ی افتخاری که به این سبک زندگی می کنم، اما خودم را از دیگر سبک های زیستن محروم ساخته ام.

جایتان خالی دیروز روی صحنه در نقش یک کلاه بردار ظاهر شدم و چندتا فحش آبدار شنیدم و طی یک درگیری چندتا فحش ملس هم دادم. تازه برای اولین بار در عمرم دست به یقه هم شدم. آی حال داد. آی چسبید. عجب نقشی بود. استاد گفت آدم سیّاسی به نظر می آیی. بیشتر حال کردم که نقش را خوب بازی کرده ام.

من دوست دارم دیگر سبک های زندگی را هم تجربه کنم. تجربه ی بی خطری است؟ نه؟

پاییز

maher123 — Sat, 05 Dec 2009 11:05:51 GMT

من از پاییز خیلی خوشم می آید. می میرم برای هوای ابری. هوا که ابری است احساس می کنم آسمان به زمین نزدیک تر است. احساس می کنم خدا هوای آدم را بیشتر دارد.

باران و برف که می بارد که دیگر هیچ. هلاک می شوم برای هوای بارانی و برفی. خدا را شکر محل خدمتم در یک روستای کوهستانی در دل کوهها واقع شده است. از آن جاههایی که آنقدر از سطح دریا ارتفاع دارند که با کوچکترین لکه ی ابر، مه آلود می شوند. آنقدر که چشم، چشم را نمی بیند.

می خواهم با اولین برف سنگینی که ببارد یک مسابقه ی آدم برفی سازی بین دانش آموزان مدرسه برگزار کنم.

آدم خدازده!

maher123 — Thu, 03 Dec 2009 04:40:18 GMT

آدم خدازده ای چون من که سودای عمل اجتماعی موثر دارد در جامعه ای چون جامعه ی ما بهترین و بدترین زندگی را دارد.

بهترین از آن جهت که آنقدر کار زمین مانده وجود دارد که تند و تند پیشنهاد اعمال اجتماعی جذاب و تاثیرگذار همچون سردبیری هفته نامه و مدیریت موسسه ی فرهنگی دریافت کند. و بدترین از آن جهت که علیرغم وجود این همه پیشنهاد او نمی تواند عملی را برگزیند که خودش باشد و بدون حذف همه یا قسمتی از وجودش، به تمامی خودش باشد.

به تمامی خود بودن آرزویی است محال. در حالی که این آرزو اصل و ریشه ی یک عمل موثر اجتماعی است.

مثل دیوانه ها!

maher123 — Sun, 29 Nov 2009 18:21:18 GMT

غلامحسین مردآبادی را اگر چاقو بزنی خونش در نمی آمد. قباحت دارد. همین مانده بعد یک عمر آبروداری بشود دیوانه و انگشت نمای خاص و عام.

دبیر شیمی معتبر شهر. استاد تنها دانشگاه شهر. با کلی برو بیا. چی؟ دیوانه شده! کمی دست و بالش را تکان داد. مثل دیوانه ها. شرمنده شد. نه! امکان ندارد. از او بر نمی آمد.

به خودش غر زد که آخر این هم بچه است تربیت کردی. اما تقصیر بچه ی بدبختش چی بود. او که مثل یک پسر خوب تا حالا هر چه پدر خواسته بود، انجام داده بود. مگر خود مردآبادی نبود که آرزو داشت پسرش در کنکور رتبه ی خوب بیاورد و پزشکی قبول شود تا هم مایه ی افتخار شود و هم کار مشاوره و کلاس کنکور پدر را رونق بخشد. و مگر پسر به پیشنهاد پدر پزشکی را انتخاب نکرد؟

اصلا تقصیر وحید نیست. تقصیر این مملکت بی حساب و کتاب است که پسر پزشک مرا بر می دارد می برد لب مرز تفنگ می دهد دستش و می اندازد پی قاچاقچی ها. آخر وحید مرا چه به تیر و تفنگ. باید یک کاری برایش بکنم و گرنه اگر قاچاقچی ها هم او را نکشند خودش یک بلایی سرش می آورد.

خود وحید این را به پدر گفته بود. گفته بود که دیگر طاقت ندارد. می خواهد یک تفنگ بردارد اول چند تا از بالا سریهایش را بکشد بعد هم خودش را. همین چند روز پیش که وحید تلفنی با پدر صحبت می کرد با غصه می گفت دوستش که مثل او پزشک بوده در حالی که با یک ماشین عازم ماموریت بوده به کمین قاچاقچی های مرز گرفتار آمده و با شلیک آر پی جی، پودر شده است.

نه! مردآبادی اصلا نمی خواست پسرش را از دست بدهد. با عجله بلند شد. لباس پوشید ولی نه مثل همیشه مرتب و منظم. شلخته و بی نظم. شنیده بود اگر دکتر تایید کند که دیوانه است می تواند پسرش را به عنوان کفیل پدر دیوانه از سربازی معاف کند. جلوی آینه ایستاد. موهایش را به هم ریخت. چند بار مثل دیوانه ها دست و بالش را تکان داد. همسرش را صدا زد و به او مثل دیوانه ها گفت: حاضر شو بریم دکتر!

روم به دیوار!

maher123 — Mon, 23 Nov 2009 18:08:16 GMT

امروز جلسه ی انجمن اولیاء و مربیان بود. با کلی تاخیر از صد و پنجاه نفر اولیای دانش آموزان چند نفر آمده باشند خوب است؟ پانزده نفر. باور کنید.

جلسه را شروع کردیم. اول مدیر صحبت کرد. صحبت که نه. سرزنش و ملامت که این چه وضعش است. حق هم داشت. از بین دانش آموزانی که سال های گذشته به دبیرستان روستا فرستاده بود امسال تنها چهار نفر توانسته بودند دیپلم بگیرند. افتضاح است. نه؟

من بار اولی که این خبر را شنیدم رفتم سر کلاس سوم راهنمایی و با بچه ها صحبت کردم. نزدیک بود اشکم در بیاید. حرفهایی به آنها گفتم که هنوز وقتی به خاطر می آورم پشتم می لرزد. مثلا گفتم: "شما چقدر بی غیرتید. فکر می کنید غیرت اینست که اگر کسی به خواهر و مادرتان چپ نگاه کرد چاقو در بیاورید. نخیر! غیرت یعنی اینکه هر جا وظیفه ات را درست انجام ندادی عصبانی شوی. اگر نمره ی بد گرفتی و به خودت چاقو زدی مردی."

وسط حرفهای مدیر، جلسه به بحث تبدیل شد. اولیاء پایشان را کرده بودند توی یک کفش که شما معلم ها چرا بچه ها را کتک نمی زنید تا آدم شوند. یکیشان می گفت درس بدون زدن یاد گرفته نمی شود. همگی یاد معلم قدیمی روستا " جبار حلقه به گوش" را زنده کرده بودند که: "آی کتک می زد. آی ازاو می ترسیدیم". یکیشان که آخر جلسه فهمیدم بی سواد است، گفت: "یکبارآنقدر مرا کتک زد که دیگر مدرسه نرفتم!" مدیر هم با آنها هم داستان شده بود که بله قوانین دست ما را بسته است.

من درآمدم که:" اولا کتک زدن شاید برای نسل قدیم جواب داده باشد که آنهم با وجود این همه بی سواد و کم سواد محل اشکال است. اما برای این نسل جواب نمی دهد. این همه دکتر و متخصص تعلیم و تربیت نفهم نبوده اند که گفته اند کتک فایده ندارد. البته نگفتم همین شمایی که این همه ادعایتان می شود فردا اگر دست روی بچه تان بلند کنیم خون و خون ریزی راه می اندازید آنسرش ناپیدا.

اما گفتم جای کتک زدن به بچه هایتان ادب یاد بدهید. سلام و احترام به بزرگترو در زدن و اینجور چیزها که باید مدتها پیش از راهنمایی یادشان می دادید. خیلی از بچه های شما طوری وضو می گیرند و نماز می خوانند که انگار بار اولشان است و تا حالا به هیچ کس ندیده اند.

حتی گفتم روم به دیوار بیشتر بچه های شما توالت که می روند ایستاده کارشان را می کنند. سر آخر هم گفتم من و مدیر و معلمان خودمان را جر هم که بدهیم حالا دیگر نمی توانیم اینجور چیزها را به زور چوب و کتک یادشان بدهیم.

از فرصت استفاده کردم و در خلال بحث در مورد بلوغ هم صحبت کردم. البته در این مورد طبق معمول خیلی روشن صحبت نکردم. ازآنها خواستم حداقل همان اتفاقاتی را که خودشان زمان بلوغ تجربه کرده اند برای بچه هایشان دوستانه شرح دهند. تصمیم گرفته ام یک جلسه بگذارم که شلوغ تر باشد و در این مورد مفصل تر با آنها صحبت کنم. احساس می کنم خیلی به این حرفها نیاز دارند. یا باید بگردم یک کارشناس رک و صریح و کاربلد پیدا کنم یا خودم بیشتر مطالعه کنم.

مثل روز اول!( برای همسرم)

maher123 — Sat, 21 Nov 2009 17:59:59 GMT

موهایت بلند است

مثل جاده های بی سرانجام

جاده های لخت

جاده هایی که زیر آفتاب می درخشند

موهایت کوتاه است

مثل خیابان گل

که زود می رسد به باغملی

تو در هرصورت زیبایی

مثل روز اول!

ما و تلویزیون( گزارش یک کتاب): درباره ی دلنوازان و مسافران

maher123 — Tue, 17 Nov 2009 14:20:18 GMT

مدتی است تلویزیون به دو نوع فیلم زیاد می پردازد. یکی ملودرام مثل رستگاران و دلنوازان و دیگری کمدی مثل مسافران. در این نوشته که از کتاب " آموزش تاتر تالیف رحمت الله محرابی، نشر عابد، بهار 7۹ صفحات 97-99" گرفته شده است به اتفاق همسرم که زحمت تایپ این مطلب را عهده دار شد سعی کرده ایم این دو نوع فیلم را بیشتر بشناسیم و بشناسانیم.

ملودرام: ملودرام یعنی نمایش آمیخته با موسیقی و نمایشی است که در نقطه مقابل کمدی قرار می گیرد و به نا ملایمات وتلخیهای زندگی می پردازد.از ویژگیهای این نمایش حضور آدمهای قالبی وقراردادی است که شاید در بسیاری از نمایشنامه ها تکرار شود، زورگور، متجاوز، دزد وآدمی با صفات مردانگی از جمله اشخاص بازی این نمایش هستند.

آدمهای ملودرام به طور معمول به دو دسته تقسیم می شوند. عده ای به طور مطلق بد وشرور وپاره ای دیگر به طور مطلق خوب ودارای صفات نیک انسانی وگاهی نیز برای خنداندن تماشاگر پای افراد ساده لوح را نیز به صحنه می کشاند.

در این نمایش فقط به مسایل سطحی زندگی واجتماعی پرداخته می شود وبه انگیزه وعلت اعمال افراد کاری ندارند وتمامی رفتار و کردار اشخاص فاقد منطق نمایشی است. حادثه و اتفاق محور اصلی اینگونه نمایش به حساب می آید آدمهای خوب همواره در مسیر خط تبهکاران و جانیان قرار می گیرند وهمیشه در پایان از دام آنان می رهند ومعمولا افراد منفی وبد شکست خورده واز بین می روند.

مسایل خانوادگی و اخلاقی به شکل ساده ای در این نمایش مطرح می گردد، نمایشهای ملودرام سرشار از لحظات عاطفی واحساسی است ملودرام بیشتر از تئاتر در عالم سینما نفوذ کرده وهمچنان به حیات خود ادامه می دهد. از فیلمهای وسترن گرفته تا فیلمهای جنایی و قهرمان بازیهای بی منطق که شدیدا تماشاگران را سرگرم و مجذوب می کنند از جمله آثار ملودراماتیک هستند.

برنامه های تلویزیونی هم به طور معمول در خطر ملودرام قرار دارند. پرداختن به موضوعات سطحی که بازیگران احساس را به دوش می کشند و قهرمان پروریهای بی پایه و اساس از جمله برنامه های تلویزیونی هستند که جنبه های ملودراماتیک آنان گاهی آنچنان قوت می گیرد که همه چیز را به نفع خود به پایان می رساند و تماشاگر را به هیچ اندیشه و تفکری وا نمی دارد.

ملودرام با طرح موضوعات احساسی و شورانگیز تماشاگر را به بند می کشد و با نادیده انگاشتن استدلال و منطق نمایش و با صحنه آراییهای پر زرق و برق و استفاده از دکورهای سنگین و پر خرج و بهره گیری مکرر از موسیقی غم انگیز و بعضا نمایش صحنه های اسرار آمیز و ترسناک به طور استادانه ای تماشاگر را تا لحظه آخر به دنبال خود می کشد و به ظاهر هم در دلش می نشیند اما هیچگاه دارای محتوایی غنی و با ارزش نمی باشد.

کمدی: ... پائین ترین نوع کمدی لوده بازی است در این نوع نمایش اشخاص با ارائه بازیهای اغراق آمیز که معمولا نیز در پی حل مشکلات زندگی واجتماعی هستند موجبات خنده تماشاگر را فراهم میسازند. روابط موجود در این نوع نمایش غیر منطقی وسطحی وصرفا بر مبنای خنده ومسخرگی استوار است.

به عبارت دیگر لوده بازی هدفی بیش ازخنداندن بینندگان در پیش روی ندارد. اشخاص این نوع نمایش هم افرادی قراردادی وکلیشه ای هستند که بیشتر دست به شوخیهای بدنی و مضحک می زنند وبرای ایجاد فضای خنده تقریبا از انجام هیچ عملی دریغ نمی ورزند. تماشاگر هم تا حدود بسیار زیادی وقایع وحوادث آن را حدس می زند زیرا بر مبنای اصول وانگیزه وعلل منطقی استوار نیست و اساس آن حادثه واتفاق است.

گزارش یک کتاب(1): قرآن

maher123 — Sun, 15 Nov 2009 19:05:34 GMT

گاهی اوقات هنگام خواندن قرآن به نکات جالبی می رسم که به اندیشیدن وادار می شوم. میل دارم گاهی اوقات در بخشی از این اندیشه ها با شما شریک شوم:

1- نساء، آیه ی 10: "آنانکه اموال یتیمان را به زور و ستم می خورند در حقیقت آتش جهنم را به شکم خود فرو می برند و بزودی در آتش فروزان دوزخ خواهند افتاد". چنین به نظر می رسد که خداوند شخصا سرپرستی بچه های یتیم را عهده دار شده است و سخت ترین مجازاتها را برای ضایع کنندگان حقوق آنها در نظر گرفته است.

2- نساء، پایان آیه ی 11: "... شما این را که پدران یا فرزندان و خویشان کدامیک به خیر و صلاح ارث بردن به شما نزدیکتر است نمی دانید" تا در حکم ارث مراعات کنید" " این احکام" فریضه ای است که خدا باید معین فرماید زیرا خدا به هر چیز دانا و به همه ی مصالح خلق آگاه است". به فرض درستی این ترجمه تکلیف پویایی فقه و پاسخ آن به نیازهای زمان را چگونه باید توضیح داد.

3- نساء، آیه ی 36: "خدای یکتا را بپرستید و چیزی را شریک او قرار ندهید و نسبت به پدر و مادر و خویشان و یتیمان و فقیران و همسایگان نزدیک و بیگانه و دوستان موافق و رهگذران و بندگان و پرستاران که زیردست شمایند نیکی و مهربانی کنید که خدا مردم خودپسند و متکبر را دوست ندارد". ترتیب معنا دار و تعداد کسانی که انسان در زندگی باید هوای آنها را داشته باشد برایم جالب است.

4- نساء، آیه ی19: "ای کسانی که ایمان آورده اید برای شما حلال نیست که از زنان، از روی اکراه "و ایجاد ناراحتی برای آنها" ارث ببرید. و آنان را تحت فشار قرار ندهید که قسمتی از آنچه را به آنها داده اید "از مهر" تملک کنید مگر اینکه آنها عمل زشت آشکاری انجام دهند. و با آنان به طور شایسته رفتار کنید. و اگر از آنها "بجهتی" کراهت داشتید "فورا تصمیم به جدایی نگیرید" چه بسا چیزی خوشایند شما نباشد و خداوند خیر فراوانی در آن قرار می دهد". نساء، آیه ی 35: و چنانچه بیم آن دارید که نزاع و خلاف سخت بین آنها "زن و شوهر" پدید آید از طرف کسان مرد و کسان زن داوری برگزینید. اگر اراده ی اصلاح داشته باشند خدا ایشان را بر آن توفیق بخشد که خدا بهمه چیز دانا و از همه سرائر آگاه است". این دو آیه جزو آیه های فراوانیست که خداوند تلاش کرده است با ارائه تضمین های فراوان به مومنان جلوی فروپاشی خانواده را بگیرد.

خداوند پیشتر در آیه ای که شماره و سوره اش در خاطرم نیست وعده داده است که زوج های فقیر را از فضل خودش بی نیاز می سازد. آیه ای نیز ازدواج را مایه ی آرامش می داند و... من چه در زندگی خود و چه دیگران بارها تحقق این وعده ها را به چشم دیده ام. دو نکته در این دو آیه برایم جالب است. اول اعتماد و ایمانی که خداوند از مومنان انتظار دارد. ایمانی(1) که به آرامش می انجامد. و دوم تساهل و تسامح و بخشندگی فراوان ناشی از این ایمان. خداوند از بندگانش می خواهد همچون او اهل گذشت باشند و سخت نگیرند: "گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت کوش" حافظ

5- ابتدای آیه ی بالا : "ای اهل ایمان برای شما حلال نیست که زنان را به اکراه و جبر به میراث گیرید." مهدی الهی قمشه ای و ناصر مکارم شیرازی هر کدام این آیه را جوری ترجمه کرده اند. الهی قمشه ای داخل پرانتز توضیح داده که: "چنانکه در جاهلیت هر کس میمرد، وارثش زن او را هم حق ارث خود می دانست". مکارم شیرازی اما این توضیح را نداده ومبهم و دو پهلو ترجمه کرده است. می خواهم چند نتیجه بگیرم. اول آنکه اگر توضیح الهی قمشه ای درست باشد، قرآن تلاش زیادی در راه احقاق حقوق زن کرده است. این تلاش در بسیاری آیات دیگر سوره ی نساء و دیگر آیات قرآن هم به چشم می خورد.

حتی در اقدامی جالب در آیاتی از سوره ی یوسف، زن با وجود زنانه اش حاضر می شود و عشق خود را به پیامبر خدا اظهار می دارد. دوم آنکه من عقیده دارم یک ترجمه ی خوب قرآن باید هم پاس واضح بودن و هم پاس قرائت پذیری را داشته باشد. یعنی طوری نباشد که با توضیحات اضافی معنی را محدود کند. یا توضیح ندهد و معنی را مبهم بگذارد. این امر در ترجمه ی آیات غیر فقهی و غیر تاریخی خصوصا شایان اهمیت است.

6- نساء، آیه ی 40: همانا خدا مقدار ذره ای بر کسی ستم نکند و هر عمل نیکی را زیاد گرداند و " به نیکان" از جانب خود مزدی بزرگ عطا کند. آیه ای که فراوان دوستش دارم. آیه ای که به نیکی کردن تشویق می کند در هر شرایطی. بدون توجه به خوبی یا بدی زمانه. زیرا معیار تنها خداست و اینکه قرار است او اولا این نیکی را پاداش دهد و دوم اینکه چند برابرش کند.

پ.ن(1): وقتی صحبت ایمان می شود یاد ایمان "کرکگور" هم می افتم. ایمان جالبی که بیشتر به من وحشت می دهد تا آرامش.

پ.ن: آیه ی 19 سوره ی نساء ترجمه ی ناصر مکارم شیرازی( شماره ی مجوز قرآن: 26637/2) وسایر ترجمه ها از مهدی الهی قمشه ای( شماره ی 26299/3) است.

پ.ن: این ترجمه ی ناصرمکارم شیرازی یک عیب بزرگی که دارد اینست که ویرگول زیاد دارد. فراوانی بی جهت ویرگولش هنگام مطالعه واقعا کشنده است.