روز خبرنگار برای من مهم است. روزنامه برای من مهم است؛ به دلایل مختلف. یکی این که برای من به عنوان معلم، روزنامه یک ضرورت است. چند سال است مدرسه که می روم با روزنامه می روم. هم کاران و دانش آموزان عادت کرده اند صبح ها دستِ من روزنامه ببینند و روزشان را با خواندن روزنامه آغاز کنند. صبح، سرِ مراسمِ صبح گاه روزنامه خبرهای مهم را به دانش آموزان می گوید. گاهی مثلا سرِ بازی های مهم فوتبال اگر روزنامه همراهم نباشد، ورزش کارهای مدرسه شماتتم می کنند. پس از صبح گاه روزنامه را در دفتر معلم ها می بینند. زنگ تفریحِ اول، روزنامه توی دفتر می ماند. زنگ تفریحِ دوم، روزنامه می رود پیشِ دانش آموزان. از پیش دانش آموزان هم برنمی گردد. در کتاب خانه یا گوشه ی راه رو یا حیاط که خوانده شد؛ ورق ورق می شود و هر دانش آموزی صفحه ی مورد علاقه اش را برمی دارد می برد. در مدارس شبانه روزی که بودم روزنامه عصرها می رفت به خوابگاه. آغازِ هر سال برای دانش آموزانِ هر کلاس یک کلاسِ آشنایی با روزنامه برگزار می کنم و روزنامه خواندن را یادشان می دهم. صفحه ی اول و تیتر و خبر و صفحه ی سیاسی و اجتماعی و حوادث و ورزشی و ادبی و هنری و جدول و سرگرمی و نیازمندی ها و ترحیم. شیوه ی استفاده از هر صفحه را یاد بچه ها می دهم. این کلاس، معمولا جذاب از کار در می آید و بچه ها را به روزنامه علاقه مند می کند. بچه ها با طیف هایِ مختلفِ علاقه و استعداد با رسیدن به صفحه ی هم سنخ شان؛ چشم شان برق می زند و خواهان می شوند. بسیار پیش آمده که به جای یک نسخه روزنامه باید چند نسخه همراه می داشته ام و یاد گرفته ام که در روزهایی دو سه نسخه روزنامه بخرم. عیبی که هست این است که به روستاهایی که من معلم هستم مطلقا روزنامه نمی آید و در شهری هم که زندگی می کنم خیلی کم روزنامه می آید که برخی با تاخیر می آید که به کار من نمی آید. من برای روزنامه نگارها ارزش زیادی قائلم و به آن ها به چشم هم کار و گاهی فراتر نگاه می کنم که حرف و نوشته ی شان گاهی بیشتر از منِ معلم به کارِ آموزشِ دانش آموزانم می آید. کاش روزنامه فراگیرتر از این شود و معلم ها تجربه ی من را بپسندند و روزنامه را با خود به کلاس ببرند. این طوری دانش آموزان، روزنامه خواندن را یاد می گیرند و خیلی سودها نصیب جامعه می شود.

*این نوشته در روزنامه ی اعتماد:

http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/page/1618/13/%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87